26 februari 2026 – Anti-persoonsmijnen zijn een afschuwelijk onderdeel van het militair arsenaal. Slachtoffers ervan zijn voor het overgrote deel (80 à 85%) burgers, heel vaak kinderen. Ze maken hele streken onveilig en onbruikbaar voor industrie of landbouw, de ontmijning ervan kan decennia in beslag nemen en ook weer mensenlevens eisen.

De barbaarsheid van dit wapen bracht het verzet ertegen op gang, ook binnen de Verenigde Naties, wat leidde tot het Verdrag van Ottawa, waar meer dan 160 landen zich bij aansloten. Zoals gewoonlijk weigerden de Verenigde Staten, China, Indië, Rusland het verdrag te tekenen. Maar de meer dan 160 anderen, waaronder alle lidstaten van de Europese Unie, traden toe en verbonden er zich toe in de 21^e eeuw geen gebruik te zullen maken van het barbaarse wapen, er geen voorraden te zullen van aanleggen, er geen te produceren of te exporteren en bestaande stocks binnen de vier jaar te vernietigen.

Helaas, een week geleden trok Polen zich terug uit het verdrag, nadat eerder Estland, Letland, Litouwen en Finland dit ook al hadden gedaan. Telkens wordt de dreiging vanuit Rusland ingeroepen als “verantwoording”, maar zelfs vanuit militair standpunt is dit onverantwoord. Het gaat immers om specifieke anti-persoonsmijnen, bv. niet om anti-tankmijnen. Waarnemers zijn eensluidend: bijna alle slachtoffers van anti-persoonsmijnen zijn niet-militairen. Wanneer buitengrenzen van de EU voorzien worden van anti-persoonsmijnen kan men er vanuit gaan dat de eerste slachtoffers vluchtelingen zullen zijn. Dit verklaart misschien ook het uitblijven van enig protest vanwege de EU bij de opzeggingen door lidstaten van het Ottawa-verdrag.

Bij een vraag daarnaar antwoordde de Commissiewoordvoerder alleen dat de EU al veel geld uitgegeven heeft aan de ontmijning van hele regio’s. Dat het Kremlin Oekraïne vergiftigd heeft met ontelbare mijnen is crimineel; het is niet minder crimineel als parlementen van Europese lidstaten beslissen om hun eigen land daarmee op te zadelen.