28 augustus 2025 – De Duitse CDU/CSU-SPD regering van kanselier Merz maakte gisteren haar plannen bekend om de getalsterkte van het leger, momenteel 182.000 manschappen in actieve dienst, tegen 2035 naar 260.000 te brengen, een cijfer dat door de NAVO “berekend” is als passend bij Duitsland. Bovendien wil de regering het aantal reservisten op termijn van 34.000 naar 200.000 opvoeren, zodat een militair potentieel van 460.000 koppen zou ontstaan. De plannen zijn uitgewerkt door Boris Pistorius, de SPD-minister van defensie die deze functie ook al onder de vorige regering Scholz uitoefende. Wat een erkentelijkheid door een doorrechtse kanselier Merz!

Het nieuwe bloed wordt in de eerste plaats bij de 18-25-jarige mannen gezocht, al zijn ook vrouwen welkom. De rekrutering van een kriegstüchtige jeugd, d.w.z. een die bereid en in staat is om oorlog te voeren, was ook al onder Scholz aan de gang, met bv. wervende uiteenzettingen door militairen in scholen. Maar Pistorius pakt uit met nieuwe lokmiddelen. Voorlopig wordt de dienstplicht niet terug ingevoerd (opgeschort maar niet afgeschaft in 2011), al wordt uitdrukkelijk voorzien dat daartoe wel kan worden overgegaan indien de situatie het vereist. Het plan berust voorlopig op vrijwilligheid, tot ongenoegen van een deel van CDU/CSU (onder andere de CDU-minister van buitenlandse zaken, Johan Wadephul).die de dienstplicht terug wil invoeren. Jongeren die zich geroepen voelen kunnen zich voor minstens een half jaar militaire dienst opgeven. De soldij wordt opgetrokken naar 2200-2300 €, en wie langere tijd blijft kan op enkele ‘extraatjes’ rekenen zoals gratis met de trein reizen of subsidiëring voor het behalen van een rijbewijs. Het is duidelijk dat men hier niet mikt op jongeren die een Porsche voor hun 18^e verjaardag kregen…

Onder de vrijwilligheidformule schuilen wel een aantal dwangmaatregelen. Vanaf volgend jaar krijgen jongeren vanaf 18 jaar een vragenlijst toegestuurd, waarop jongens verplicht moeten antwoorden. Daarin wordt gepeild naar hun bereidheid om legerdienst te verrichten. Vanaf 2027 is er ook – voor jongens – een verplicht medisch onderzoek, of men nu het leger in wil of niet. Dat laat de Bundeswehr toe een overzicht te krijgen van welk vlees er in de kuip is, en verplicht kan worden das Militär te vervoegen als men dat nodig vindt.

De Duitse jeugd verlokken om militair te worden is niet het enige overheidsinitiatief waarmee de Duitse leiders zich op oorlog voorbereiden. Zo is er het heimelijk uitgevoerde OPLAN DEU (Operationsplan Deutschland). Autoriteiten van deelstaten en van steden en gemeenten worden in alle stilte bezocht door hooggeplaatste militairen, die hen polsen en raad geven over oorlogsvoorbereidheid in hun regio. Het kan gaan over de geschiktheid van wegen en bruggen voor militaire transporten, de bewaking van infrastructuur met het oog op mogelijke sabotage, de aanleg van bunkers en schuilplaatsen, de doorverbinding van kelders voor het geval van ingestorte gebouwen, het voorzien van opvangplaatsen voor interne vluchtelingen, enzovoort.

Nog een andere uiting van de toenemende oorlogsmentaliteit in Duitsland is de druk uitgeoefend door de militairen op civiele of academische onderzoekscentra. Desy is een fundamenteel-wetenschappelijk onderzoekscentrum bij Hamburg dat zich met zijn elektronen-synchrotron toelegt op de studie van elementaire deeltjes. Maar zowat een jaar geleden kondigde de raad van bestuur aan na te zullen gaan hoe het instituut kan “bijdragen tot de verdediging van onze democratische grondbeginselen”. En dan blijkt dat militairen zich interesseren voor het gedrag van materialen die aan een intense neutronenstroom waren blootgesteld, een scenario dat zich onder andere voordoet bij het gebruik van kernwapens. In het instituut was er grote verontwaardiging en ontstond een groep Science4Peace dat zich tegen deze militaire inmenging in het fundamenteel onderzoek verzet.

Deze evoluties slaan niet op de Verenigde Staten, Rusland of Noord-Korea. Het gebeurt in ons buurland Duitsland, de toonaangevende lidstaat van de Europese Unie. Is dat geen reden genoeg om ook in eigen land de het militarisme van de overheid wat kritischer te bekijken?