10 maart 2026 – Vandaag had in Parijs de topbijeenkomst plaats van het Internationaal Atoomagentschap, niet toevallig in de hoofdstad van Frankrijk dat minstens tweederde van zijn elektriciteit uit kernenergie haalt. Bij deze gelegenheid bleek uit de speech van EU-Commissievoorzitter von der Leyen dat de EU terug de nucleaire weg moet opgaan: “Het was een strategische fout van Europa om een betrouwbare, betaalbare bron van energie met een lage uitstoot de rug toe te keren”, aldus de Commissietsarina. Ze noemt  kernenergie in één adem met hernieuwbare energie, wat een wetenschappelijke blunder is: kernenergie vereist kernbrandstof als uranium, en dit is geen hernieuwbare energiebron. Een politieke blunder bovendien, want kernenergie voorstellen als een manier om de EU minder afhankelijk te maken van ingevoerde grondstoffen is larie. Bijna alle kernbrandstof wordt ingevoerd, telkens voor bijna een kwart uit Kazakhstan, Niger en Canada, en de rest voor een groot deel uit … Rusland.

Het is waar dat elektriciteit uit kernenergie een veel minder directe uitstoot van CO2 meebrengt. Toch moeten we de gigantische CO2 kostprijs voor de bouw, en de uiteindelijke afbraak van de kerncentrales in rekening brengen. Maar we moeten vooral het onopgeloste probleem van de kernafval incalculeren. Kernafval uit kerncentrales is pas na honderdduizenden jaren voldoende stralingsvrij om geen gevaar voor de omgeving meer te betekenen. Nep-oplossingen als het dumpen in voormalige mijnschachten hebben al tot enorme problemen geleid, en dat pas na enkele tientallen jaren opslag! De Europese wetgeving laat de export van kernafval naar buiten de EU slechts toe in bepaalde gevallen, maar Greenpeace France kwam er bijvoorbeeld wel op uit dat honderden tonnen van het goedje naar Siberië verscheept werden, waar ze in onverantwoorde omstandigheden gestapeld werden.

De Europese Commissie pleit nu voor het versneld produceren van kleine (“modulaire”) kerncentrales – tegen 2030 zegt ze – , maar liet daarvoor geen milieueffectenrapport opstellen, heeft geen inschatting van de risico’s en geeft geen oplossing voor het afval. Men zal vruchteloos zoeken naar een democratische beslissing die dit onverantwoord optreden legitimeren.