15 mei 2026 – Dat een aantal milieuactivistische groepen een subsidie krijgen van de Europese Unie is al lang een doorn in het oog van Europees rechts en uiterst rechts. Daarmee bedoelen we in de eerste plaats de Europese Volkspartij (EVP), de grootste fractie in het Europees parlement, waarin men de meeste christendemocratische en aanverwante partijen terugvindt: de Duitse CDU en CSU, Belgisch CD&V, Nederlands CDA, Grieks Nea Dimokratia, Spaanse PartiIdo Popular enz. Gesteund door uiterst rechts (Patriotten voor Europa, Europese Conservatieven en Hervormers) begonnen ze anderhalf jaar geleden een hetze tegen niet nader bepaalde ngo’s die door de Commissie op illegale wijzouden gesubsidieerd zouden worden om te lobbyen voor de Europese Green Deal. Dit verhaal was gelanceerd door de Nederlandse krant De Telegraaf, geen garantie voor journalistieke serieux. Een groteske bewering ook, zeker gezien de Europese Commissie zelf haar klimaatambities ingeruild heeft voor economische ‘competitiviteit’ en militarisering van de EU. Grotesk ook in het licht van de geprivilegieerde contacten van de Commissie met industriële en militaire lobby’s en hun subsidiëring onder allerlei vormen. De Europese Rekenkamer vond ook geen enkele aanwijzing voor malversaties. Maar gezien hun groot gewicht in het Europees Parlement kregen de EVP en uiterst rechts het voor mekaar een officiële onderzoekswerkgroep op te richten die gedurende zes maanden de beweringen kan onderzoeken, wat normaal een rapport zou moeten opleveren

Aangezien sociaaldemocraten, Groenen, liberalen en Links de werkgroep boycotten wordt die alleen bevolkt door EVP en uiterst rechts. Ze kwamen voor het eerst bijeen in november, maar na drie hoorzittingen werd geen bewijs gevonden voor onregelmatige, niet-transparante of illegale subsidiëring.

Het rechtse front verlegt nu blijkbaar het geweer van schouder. Ze willen/kunnen niet langer aantonen dat ngo’s op illegale manier gesubsidieerd worden (het gaat over zo ‘n 0.006% van het Europees budget), maar nagaan of dergelijke subsidiëring “politiek wenselijk” is. En om het nieuwe doel te bereiken hebben ze zichzelf een nieuwe periode van zes maanden gegeven – opnieuw mogelijk gemaakt door hun numeriek gewicht in het Europees Parlement – om een rapport op te stellen ten nadele van de subsidiëring van ongewenste ngo’s.

De oppositie vanuit de samenleving tegen de toenemende repressie vanuit nationale regeringen en de EU krijgt steeds meer af te rekenen met ondemocratische autoritaire tendensen die het voortbestaan van kritisch verzet proberen de kop in te drukken. De geschiedenis leert ons hoe essentieel dit verzet wel is.